สารอาหาร

โบรมีเลน สารสกัดสับปะรด คืออะไร หลักฐาน ขนาด และข้อควรระวัง


คนที่ค้นคำว่า “โบรมีเลน” หรือ “สารสกัดสับปะรด” มักมีคำถามสองเรื่องปนกัน คืออยากลดบวมหลังผ่าตัดหรือถอนฟัน กับอยากได้เอนไซม์ช่วยย่อยอาหาร บทความนี้จึงแยกสองเรื่องนี้ออกจากกัน เพราะหลักฐานไม่เท่ากันเลย

คำตอบสั้น ๆ ก่อน: โบรมีเลน (bromelain) คือกลุ่มเอนไซม์ย่อยโปรตีนที่สกัดจากสับปะรด มีงานทดลองในคนจริงเรื่องลดบวมและปวดหลังผ่าตัดช่องปาก แต่ขนาดของผลที่ได้เล็กและไม่สม่ำเสมอ ส่วนข้ออ้างเรื่องช่วยย่อยอาหารและอีกหลายข้อ หลักฐานอ่อนกว่าที่โฆษณาบอกมาก และความเสี่ยงเรื่องเลือดออกคือสิ่งที่ต้องคิดก่อนผลอื่นทั้งหมด

สารสกัดสับปะรด (โบรมีเลน) คืออะไรกันแน่

โบรมีเลนไม่ใช่สารเดี่ยวที่มีสูตรตายตัว แต่เป็นชื่อเรียกส่วนผสมเอนไซม์กลุ่มซิสเทอีนโปรตีเอส (cysteine protease) จากต้นสับปะรด (Ananas comosus) ซึ่งมีเอนไซม์หลักหลายตัวที่โครงสร้างใกล้กัน[1] และมีการใช้เป็นยาลดบวมมาตั้งแต่ทศวรรษ 1950[2] ในทางการค้า คำนี้เกือบทั้งหมดหมายถึงสเตมโบรมีเลนที่สกัดจากลำต้น ไม่ใช่จากเนื้อผล ส่วนฟรุตโบรมีเลนในเนื้อสับปะรดเป็นเอนไซม์อีกชุดที่คุณสมบัติต่างกัน[3] ผลิตภัณฑ์บางตัวจึงโฆษณา “จากเนื้อสับปะรดสด” ซึ่งไม่ใช่วัตถุดิบเดียวกับงานวิจัยส่วนใหญ่

โบรมีเลนไม่ใช่วิตามิน และไม่มีภาวะ “ขาดโบรมีเลน” การกินจึงเป็นการใช้หวังผลทางเภสัชวิทยาเฉพาะเรื่อง ไม่ใช่การเติมสารอาหาร

เอนไซม์โปรตีเอสทำงานอย่างไร และกินแล้วดูดซึมได้จริงหรือไม่

โบรมีเลนรบกวนกระบวนการอักเสบหลายจุดพร้อมกัน ลดบราดิไคนินและเซโรโทนินที่ทำให้หลอดเลือดขยายตัวและรั่วง่าย ลดพรอสตาแกลนดินอีทูกับทรอมบอกเซนเอทู และยับยั้งเส้นทาง NF-κB กับ MAPK[4],[5] แต่กลไกเกือบทั้งหมดมาจากหลอดทดลองหรือสัตว์ทดลองที่ใช้ความเข้มข้นสูงกว่าที่เกิดในเลือดคนหลายเท่า

คำถามที่ตรงกว่าคือกินแล้วเอนไซม์รอดถึงเลือดไหม งานในคนพบโบรมีเลนรูปไม่ถูกย่อยในพลาสมาหลังกินวันละ 3 กรัมต่อเนื่อง ครึ่งชีวิต 6–9 ชั่วโมง และจับกับ α2-macroglobulin กับ α1-antichymotrypsin[6] แต่ความเข้มข้นสูงสุดเพียงหลักพันพิโคกรัมต่อมิลลิลิตร จากขนาด 3,000 มิลลิกรัมต่อวัน สัดส่วนที่ถึงกระแสเลือดจึงน้อยมาก ผลอาจมาจากกลไกในทางเดินอาหารหรือองค์ประกอบอื่นมากกว่าก็ได้[1],[5]

ข้อกล่าวอ้าง งานหลัก ผลจริง ระดับหลักฐาน
ลดบวม-ปวดหลังผ่าฟันคุด เมต้าฯ 3 ฉบับ[8],[9],[10] ลดได้เล็กน้อยแต่ทิศทางสม่ำเสมอ รีวิวระบบของ RCT
บวมหลังผ่าตัดตกแต่ง RCT[13],[14] ลดบวมหนังตา/ลดรอยช้ำ แต่ไม่ลดบวมจมูก RCT ขนาดเล็ก
ข้อเข่าเสื่อม RCT[15],[16],[17] ผลไม่คงเส้นคงวา RCT ขนาดเล็ก
ไซนัสอักเสบ รีวิวระบบ[7], เภสัชจลนศาสตร์[18] “อาจได้ผล” ยังไม่มีเมต้าฯ เฉพาะ ต่ำถึงกลาง
ช่วยย่อยอาหาร รีวิว[20] หลักฐานเชิงกลไก ไม่มี RCT โบรมีเลนเดี่ยว รีวิว
แผลไหม้ เมต้าฯ[25] ลดเวลากำจัดเนื้อตาย (ผลิตภัณฑ์เภสัชภัณฑ์) รีวิวระบบ

หลักฐานเรื่องบวมและปวดหลังผ่าตัด — จุดที่ข้อมูลแน่นที่สุด

ข้อบ่งใช้ที่มีข้อมูลมากที่สุดคือลดบวมและปวดหลังผ่าฟันคุด รีวิวระบบสามฉบับในปี 2019 สรุปทิศทางเดียวกัน

ฉบับแรกวิเคราะห์ 6 การทดลอง พบโบรมีเลนลดบวมใบหน้าได้ทั้งระยะแรก (SMD −0.24) และวันที่ 7 (SMD −0.54) ลดปวดชัดที่วันที่ 7 แต่ไม่ต่างจากยาหลอกใน 2–3 วันแรก[8] ฉบับที่สองวิเคราะห์ 4 งาน ได้ผลใกล้กัน คือปวด −0.38, บวม −0.34 และอ้าปากได้ดีขึ้น 2.01 มิลลิเมตร[9] ฉบับที่สามพบกลุ่มโบรมีเลนให้คะแนนภาพลักษณ์ การเข้าสังคม และการนอนหลับดีกว่าในสัปดาห์แรก[10]

การทดลองเดี่ยวที่ถูกอ้างบ่อยที่สุดคือของ Majid และคณะ เปรียบเทียบโบรมีเลน 4×250 มิลลิกรัมต่อวัน กับไดโคลฟีแนก 4×25 มิลลิกรัมต่อวัน และยาหลอก ในผู้ป่วย 45 คน ทั้งสองกลุ่มลดปวดได้ดีกว่ายาหลอกและคุณภาพชีวิตดีขึ้นเท่ากัน แต่บวมลดชัดเฉพาะกลุ่มไดโคลฟีแนกที่วันที่ 3 และ 7[11] ข้อสรุปที่ตรงจึงเป็น “พอเทียบได้บางด้าน” ไม่ใช่ “ดีกว่ายาแก้ปวด”

งานหาขนาดยาของ Bormann และคณะ เปรียบ 1,000 กับ 3,000 และ 4,500 FIP ในผู้ป่วย 68 คน ไม่พบว่าการเพิ่มขนาดสามถึงสี่เท่าครึ่งให้ผลดีขึ้น เมื่อรวมกลุ่มโบรมีเลนเทียบยาหลอกพบแนวโน้มดีกว่าแต่ไม่ถึงนัยสำคัญ[12] ข้ออ้าง “ยิ่งแรงยิ่งดี” จึงอ่อนลง

งานศัลยกรรมตกแต่งก็มีข้อมูลใหม่ การทดลองแบบสุ่มและปกปิดสามด้านในผู้ผ่าตัดหนังตาบน 46 คน ให้โบรมีเลน 200 มิลลิกรัมทุก 8 ชั่วโมง (500 GDU/แคปซูล) 2 สัปดาห์ พบคะแนนบวมต่ำกว่าชัดเจนในวันที่ 3, 7 และ 11[13] ส่วนการเสริมจมูกพบว่าโบรมีเลนลดเลือดออกใต้เยื่อตาขาวและรอยช้ำในวันที่ 7 แต่บวมไม่ต่างจากยาหลอก[14]

ข้อเข่าเสื่อม — หลักฐานขัดกันชัดเจน

การทดลองในไทยโดย Kasemsuk และคณะ สุ่มผู้ป่วยข้อเข่าเสื่อมเล็กถึงปานกลาง 40 คน ให้โบรมีเลน 500 มิลลิกรัมต่อวัน เทียบไดโคลฟีแนก 100 มิลลิกรัมต่อวัน พบว่าสัปดาห์ที่ 4 คะแนน WOMAC ไม่ต่างกัน และเมื่อให้ต่อถึง 16 สัปดาห์ผู้ป่วยมีคะแนนดีขึ้นเมื่อเทียบกับตอนเริ่ม แต่เป็นการศึกษาแบบเปิดบางส่วนและกลุ่มเล็กมาก[15]

ตรงข้ามกับงานของ Brien และคณะ ในผู้ป่วย 47 คน ให้โบรมีเลน 800 มิลลิกรัมต่อวันนาน 12 สัปดาห์ เทียบยาหลอก ไม่พบความต่างในผลหลัก (p=0.27) และมีผู้ทำจนจบเพียง 31 คน[16] ส่วนงานของ Akhtar และคณะ ใช้สูตรผสมโบรมีเลน ทริปซิน และรูโตซิด เทียบไดโคลฟีแนกในผู้ป่วย 103 คนนาน 6 สัปดาห์ สรุปว่าไม่ด้อยกว่ากัน[17] แต่แยกไม่ได้ว่าผลมาจากตัวใด

หลักฐานยังไม่พอจะแนะนำให้ใช้แทน NSAIDs และงานที่ได้ผลบวกมักเป็นงานเล็กหรือใช้สูตรผสม

ไซนัสอักเสบและเรื่องการย่อยอาหาร — สองข้ออ้างที่หลักฐานคนละระดับ

ไซนัสอักเสบ

รีวิวระบบที่รวบรวมงานโบรมีเลน 54 ฉบับ สรุปว่าโบรมีเลน “อาจได้ผล” กับไซนัสอักเสบ แต่ไม่ได้ผลกับโรคหัวใจและหลอดเลือด[7] ข้อสรุปนี้มาจากงานเก่าและงานเล็ก มีงานในผู้ป่วยไซนัสอักเสบเรื้อรัง 40 คนที่ให้ 500 มิลลิกรัมวันละสองครั้ง 30 วัน แล้วตรวจพบเอนไซม์ในเยื่อบุโพรงจมูกและไซนัส[18] ซึ่งยืนยันแค่ว่าไปถึงบริเวณที่อ้างถึง ไม่ได้ยืนยันว่าอาการดีขึ้น

การย่อยอาหาร

ข้ออ้างนี้ฟังดูสมเหตุสมผลเพราะโบรมีเลนคือเอนไซม์ย่อยโปรตีน และมีรีวิวระบุว่าเอนไซม์จากพืชรวมโบรมีเลนช่วยย่อยโปรตีนได้[20] แต่หลักฐานเรื่องเอนไซม์ทดแทนในภาวะตับอ่อนผลิตเอนไซม์ไม่พอเกือบทั้งหมดใช้เอนไซม์จากตับอ่อนสัตว์หรือจุลินทรีย์ซึ่งมีไลเปสเป็นหลัก เพราะปัญหาคือย่อยไขมันไม่ได้ ไม่ใช่ย่อยโปรตีนไม่ได้ และยังไม่มีการทดลองแบบสุ่มที่วัดผลการย่อยในคนสุขภาพดีด้วยโบรมีเลนเดี่ยว

ข้ออ้างอื่นที่ควรรู้ก่อนเชื่อโฆษณา

ปวดกล้ามเนื้อหลังออกกำลังกาย การทดลองในคน 39 คน ให้โบรมีเลน 300 มิลลิกรัมวันละสามครั้งหลังออกกำลังแขนแบบ eccentric แล้ววัดที่ 24–96 ชั่วโมง พบว่าไม่ต่างจากยาหลอกและไอบูโพรเฟน[26]

ลำไส้ใหญ่อักเสบชนิดเป็นแผล การทดลองแบบสุ่มสามชั้นล่าสุดในผู้ป่วย 70 คน ให้ 400 มิลลิกรัมต่อวันนาน 8 สัปดาห์ พบคะแนนกิจกรรมโรคลดมากกว่ายาหลอก (−3.29 เทียบ −1.11) แต่คะแนนคุณภาพชีวิตไม่ต่างกัน[19] ยังต้องรอการศึกษาซ้ำ

แผลไหม้ เมต้าอะนาไลซิสพบว่าโบรมีเลนความเข้มข้นสูงในรูปแบบเจลเฉพาะทางลดเวลากำจัดเนื้อตายลงราว 7.6 วัน ลดโอกาสผ่าตัดและการปลูกผิว[25] แต่ผลิตภัณฑ์ที่ใช้คืออนาเคาเลสซึ่งเป็นเภสัชภัณฑ์ในโรงพยาบาล ไม่ใช่แคปซูลที่กินเอง

ขนาดที่ใช้ในงานวิจัย 500–2,000 มิลลิกรัมต่อวัน และหน่วย GDU

ขนาดในงานคลินิกส่วนใหญ่อยู่ที่ 500–1,000 มิลลิกรัมต่อวัน ส่วน 2,000 มิลลิกรัมต่อวันพบในผลิตภัณฑ์วางขายแต่ไม่มีงานทดลองแบบสุ่มในชุดนี้ใช้ขนาดนั้น การเทียบข้ามงานต้องดูหน่วยกิจกรรมเอนไซม์ประกอบ

สถานการณ์ ขนาดในงานวิจัย รูปแบบ หมายเหตุ
ดูดซึมในคนสุขภาพดี 3,000 มก./วัน หลายมื้อ เภสัชจลนศาสตร์ n=19 พบเอนไซม์ในพลาสมา ครึ่งชีวิต 6–9 ชม.[6]
หลังถอนฟันคุด 4×250 มก. (1,000 มก.) 4 วัน RCT n=45 เทียบไดโคลฟีแนก ลดปวดเทียบยา บวมไม่ถึงนัยสำคัญ[11]
หาขนาดยาหลังถอนฟันคุด 1,000 / 3,000 / 4,500 FIP RCT crossover n=68 ขนาดสูงไม่ดีกว่าขนาดต่ำ[12]
ผ่าตัดหนังตาบน 200 มก. ทุก 8 ชม. (600 มก./วัน) 2 สัปดาห์ RCT สามชั้น n=46 500 GDU/แคปซูล บวมลดวันที่ 3, 7, 11[13]
ข้อเข่าเสื่อม 500 มก./วัน 16 สัปดาห์ RCT pilot n=40 ดีขึ้นจาก baseline ไม่ต่างจากยา[15]
ข้อเข่าเสื่อม 800 มก./วัน 12 สัปดาห์ RCT n=47 ไม่ต่างจากยาหลอก[16]
ไซนัสอักเสบเรื้อรัง 500 มก. วันละ 2 ครั้ง 30 วัน n=40 ตรวจพบยาในเยื่อบุไซนัส[18]
ลำไส้ใหญ่อักเสบ 400 มก./วัน 8 สัปดาห์ RCT สามชั้น n=70 คะแนนโรคลด คุณภาพชีวิตไม่ต่าง[19]

โบรมีเลนวัดที่ “ฤทธิ์” ไม่ใช่น้ำหนัก หน่วยที่ใช้ทั่วไปคือ GDU (gelatin digesting units) และหน่วย FIP ที่ใช้ในยุโรป ผงสกัดเข้มข้นอาจมีกิจกรรม 2,500–3,800 GDU/กรัม ขณะที่แคปซูลสำเร็จรูปอาจระบุ 500 GDU/แคปซูล[13],[24] สองหน่วยนี้เทียบตรงกันไม่ได้ จึงควรดูทั้งมิลลิกรัมและ GDU ต่อโดสพร้อมกัน

ความปลอดภัย: เลือดออกคือความเสี่ยงที่ต้องคิดก่อนผลอื่น

ผลข้างเคียงที่พบบ่อยคือทางเดินอาหาร ได้แก่ ท้องอืด คลื่นไส้ และปวดศีรษะ โดยรวมผู้ใช้ทนต่อผลข้างเคียงได้ดีและมีผู้หยุดยาเพราะผลข้างเคียงน้อย[5],[7] ปัญหาที่สำคัญกว่าคือฤทธิ์ต่อเกล็ดเลือดซึ่งชัดในหลอดทดลอง ที่ความเข้มข้น 10 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตร โบรมีเลนยับยั้งการเกาะกลุ่มของเกล็ดเลือดที่กระตุ้นด้วยทรอมบินได้ทั้งหมด และในหนูกิน 60 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัมก็ลดการเกิดลิ่มเลือด[21] อีกงานพบว่าที่ 2.5–5 มิลลิกรัมต่อมิลลิลิตร การเกาะกลุ่มลดลงเกือบศูนย์[22] ความเข้มข้นเหล่านี้สูงกว่าที่ตรวจพบในเลือดคนมาก และยังไม่มีการทดลองใหญ่ที่วัดเวลาเลือดออกในคนที่กินร่วมกับยาต้านการแข็งตัว

คำเตือนความปลอดภัย — ยาละลายลิ่มเลือดและยาต้านเกล็ดเลือด
โบรมีเลนมีฤทธิ์ยับยั้งการเกาะกลุ่มของเกล็ดเลือดและเสริมการสลายลิ่มเลือดในหลอดทดลอง และถูกจัดอยู่ในกลุ่มผลิตภัณฑ์ที่อาจเพิ่มความเสี่ยงเลือดออกเมื่อใช้ร่วมกับวาร์ฟาริน[23] หากคุณใช้ยาละลายลิ่มเลือด (วาร์ฟาริน อะพิแซแบง ริวารอกแซแบง ดาบิกาแทรน) หรือยาต้านเกล็ดเลือด (แอสไพริน โคลพิโดเกรล) หรือมีโรคเลือดออกง่าย โรคตับ ภาวะเกล็ดเลือดต่ำ ต้องปรึกษาแพทย์ก่อนใช้เสมอ และแจ้งแพทย์หรือทันตแพทย์ก่อนผ่าตัดหรือถอนฟันทุกครั้ง แม้ยังไม่มีตัวเลขความเสี่ยงจากงานคลินิก แต่ผลเสียเมื่อเลือดออกนั้นรุนแรงพอให้ระวังไว้ก่อน

ภูมิแพ้สับปะรดและการระคายเคือง

โบรมีเลนเป็นโปรตีนจากพืช จึงก่อภูมิแพ้ได้ในคนที่แพ้สับปะรด การศึกษาในผู้ป่วยผิวหนังอักเสบภูมิแพ้ 30 คน พบการตอบสนองทางภูมิแพ้ต่อสารสกัดสับปะรดจากการทดสอบผิวหนัง[28] กลไกคือโปรตีเอสซิสเทอีนจากพืชเป็นสารก่อภูมิแพ้กลุ่มหนึ่ง และฤทธิ์ย่อยโปรตีนเพิ่มการซึมผ่านของผิวและเยื่อบุ ทำให้สารก่อภูมิแพ้ตัวอื่นผ่านเข้าได้ง่ายขึ้น[27] อาการที่พบได้คือคันปาก ปากบวม ผื่นลมพิษ หรือท้องเสีย ใครเคยมีอาการเหล่านี้หลังกินสับปะรดสดควรเลี่ยง

กลุ่มที่ควรปรึกษาแพทย์ก่อนใช้ ได้แก่ หญิงตั้งครรภ์และให้นมบุตร (มีคำเตือนเชิงทฤษฎีเรื่องกระตุ้นมดลูก แต่ข้อมูลคลินิกไม่หนักแน่น)[5] ผู้มีแผลในกระเพาะหรือกรดไหลย้อนรุนแรง ผู้ที่เตรียมผ่าตัด และเด็กซึ่งยังไม่มีข้อมูลขนาดยาที่ปลอดภัย

เลือกผลิตภัณฑ์: ตัวเลข GDU ไม่ได้แปลว่าของแท้

ปัญหาคุณภาพเป็นเรื่องจริง การวิเคราะห์ผลิตภัณฑ์ 4 ตัวอย่างด้วยวิธีหลายชั้นพบว่าเพียงตัวอย่างเดียวมีกิจกรรมเอนไซม์ตรงตามที่ประกาศ อีกสองตัวอย่างไม่มีฤทธิ์เลย และอีกหนึ่งมีกิจกรรมตรงสเปกแต่วิเคราะห์แล้วเป็นปาเปน ไม่ใช่โบรมีเลน[24] การศึกษานี้ชี้จุดอ่อนของการตรวจแบบเดิม คือการวัด GDU อย่างเดียวแยกโบรมีเลนออกจากเอนไซม์ตัวอื่นที่ให้ค่าตัวเลขใกล้กันไม่ได้

สิ่งที่ผู้บริโภคทำได้มีสี่ข้อ หนึ่ง ดูว่าฉลากระบุทั้งมิลลิกรัมและ GDU ต่อโดส ไม่ใช่แค่ “โบรมีเลน 500 มก.” สอง ดูว่าบอกส่วนของพืชที่สกัดว่าเป็นลำต้นหรือเนื้อผล และอ้างมาตรฐานกิจกรรมใด สาม ตรวจเลขทะเบียนกับสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา (อย.) และดูว่าโรงงานได้มาตรฐาน GMP สี่ ระวังผลิตภัณฑ์ที่โฆษณาโรคชัด ๆ เช่น “รักษาข้อเข่าเสื่อม” หรืออ้างผลงานแผลไหม้ของยาในโรงพยาบาล เพราะเป็นการใช้ข้อมูลผิดบริบทและผิดกฎหมายโฆษณา

คำถามที่พบบ่อย

ถาม: โบรมีเลนกินตอนท้องว่างหรือพร้อมอาหาร?
ตอบ: งานทดลองส่วนใหญ่ให้แบ่งกินเป็นมื้อกระจายทั้งวัน ยังไม่มีการเปรียบเทียบเวลาให้ยา ถ้ากินแล้วกระเพาะระคายเคือง ให้กินพร้อมอาหารจะทนกว่า

ถาม: กินสับปะรดสดแทนโบรมีเลนได้ไหม?
ตอบ: ไม่ได้ในเชิงปริมาณ โบรมีเลนที่ใช้ในงานวิจัยสกัดจากลำต้น ไม่ใช่เนื้อผล และปริมาณจากเนื้อสับปะรดปกติไม่ถึงระดับที่ใช้ในการทดลอง[3]

ถาม: ใช้แทนยาแก้ปวดหรือ NSAIDs ได้ไหม?
ตอบ: ไม่ควรแทนในรายที่ปวดรุนแรงหรืออักเสบเฉียบพลัน งานที่เทียบกับไดโคลฟีแนกพบว่าเทียบได้เพียงบางด้านและกลุ่มเล็ก[11],[15],[17] ถ้าจะใช้ควรเป็นตัวเสริมภายใต้คำแนะนำของแพทย์

ถาม: กินต่อเนื่องนานแค่ไหน?
ตอบ: งานส่วนใหญ่ใช้ 4 วันถึง 16 สัปดาห์[11],[15],[16] ยังไม่มีข้อมูลความปลอดภัยเกินหนึ่งปี และไม่จำเป็นต้องกินต่อถ้าไม่ได้ผล

ถาม: ต้องหยุดก่อนผ่าตัดไหม?
ตอบ: ควรแจ้งแพทย์หรือทันตแพทย์ว่ากำลังใช้ และให้แพทย์ตัดสินใจว่าจะหยุดนานเท่าไร เพราะโบรมีเลนมีฤทธิ์ต่อเกล็ดเลือดและอาจเพิ่มความเสี่ยงเลือดออก[21],[23]

ถาม: ถอนฟันแล้วเลือดออกง่ายขึ้นจริงไหม?
ตอบ: ยังไม่มีตัวเลขความเสี่ยงชัดเจนจากงานคลินิก แต่กลไกและข้อมูลหลอดทดลองชี้ทางเดียวกัน[21],[22] จึงควรแจ้งทันตแพทย์ก่อนถอนฟัน

ถาม: เด็กและคนตั้งครรภ์ใช้ได้ไหม?
ตอบ: ยังไม่มีข้อมูลขนาดยาที่ปลอดภัยในเด็ก และมีคำเตือนเชิงทฤษฎีเรื่องการกระตุ้นมดลูกในหญิงตั้งครรภ์[5] ทั้งสองกลุ่มควรเลี่ยงหรือปรึกษาแพทย์ก่อน

ถาม: 500 GDU กับ 2,000 GDU ต่างกันอย่างไร?
ตอบ: ต่างที่ปริมาณกิจกรรมเอนไซม์ต่อโดส ไม่ใช่แค่น้ำหนัก สูงกว่าไม่ได้แปลว่าดีกว่า เพราะงานหาขนาดยาพบว่าการเพิ่มขนาดหลายเท่าไม่ได้ผลดีขึ้น[12] เลือกผลิตภัณฑ์ที่ระบุทั้งมิลลิกรัมและ GDU ชัดเจน และเริ่มที่ขนาดต่ำในงานวิจัยราว 500 มิลลิกรัมต่อวัน

สรุป

โบรมีเลนคือกลุ่มเอนไซม์ย่อยโปรตีนจากสับปะรด ไม่ใช่สารอาหารที่ร่างกายขาดได้ หลักฐานที่หนักแน่นที่สุดอยู่ที่การลดบวมและปวดหลังผ่าตัดช่องปาก ซึ่งเมต้าฯ สามฉบับพบผลเล็กแต่ไปทิศทางเดียวกัน[8],[9],[10] และงานใหม่ในศัลยกรรมตกแต่งสนับสนุนบางส่วน[13],[14] ส่วนข้อเข่าเสื่อม ไซนัสอักเสบ และการย่อยอาหาร หลักฐานยังไม่พอแนะนำแบบกว้าง ๆ[7],[15],[16],[20] ขนาดที่ใช้จริงคือประมาณ 500–1,000 มิลลิกรัมต่อวัน และการเพิ่มขนาดไม่ทำให้ผลดีขึ้นตาม[12] จุดที่ต้องให้ความสำคัญก่อนคือความเสี่ยงเลือดออกสำหรับคนที่กินยาต้านการแข็งตัวหรือยาต้านเกล็ดเลือด[21],[23] และเมื่อเลือกซื้อควรดูทั้งมิลลิกรัม หน่วย GDU เลข อย. และเลี่ยงผลิตภัณฑ์ที่ใช้ปาเปนผสมแทน[24]

แหล่งอ้างอิง